Click here to go to home page

McChrystal's 'resignation' exposes cracks in the imperialist occupation of Afghanistan

In Portuguese

In Gallego (Galician)

By John Catalinotto

A look at Google News shows that tens of thousands of articles have reported or commented on President Barack Obama's firing of Gen. Stanley McChrystal and his replacement by Gen. David Petraeus. This exposure of disarray and demoralization within U.S. imperialism's military and civilian leadership provides a welcome opportunity to accelerate efforts to force Washington and its allies to withdraw and end the illegal U.S.-NATO war and occupation of Afghanistan.

There is little doubt that the surge of publicity about the war in Afghanistan has awakened more interest in it. The BP oil spill and the failure of the capitalist economy to generate jobs are still on the front burner, but for a few days they had competition in the media. U.S. imperialism has a major problem in Afghanistan in that its current tactics have failed completely. Either the Obama administration will have to accept defeat and withdraw from Afghanistan or it will have to redouble the U.S. intervention and impose much greater sacrifices on the U.S. population along with greater suffering on the Afghans. It is time to increase writing, speaking and acting against this unjust, colonial occupation.

Here's what happened that led to the media explosion the last week of June. Earlier this year, McChrystal, his press secretary and his adjutants allowed freelance reporter and war critic Michael Hastings join their inner circle for a dinner in Paris as they were waiting out the Iceland volcano's ash before they could fly.

During that dinner the adjutants made some snide remarks insulting U.S. Ambassador to Afghanistan Eikenberry -- himself a former three-star general, Vice President Joe Biden and Special Representative for Afghanistan and Pakistan Richard Holbrooke. They called National Security Adviser and former four-star Gen. James Jones “a clown.” McChrystal also said Obama seemed uncomfortable at a meeting they had in the fall.

McChrystal's team also let loose with a few comments that indicated the “counterinsurgency” strategy that both McChrystal and Petraeus champion is not going well for the occupation in Afghanistan. McChrystal himself called the reoccupation of the Marja region a "bleeding ulcer." That was the region whose retaking was supposed to turn the tide for the war against the Taliban earlier this year. Marja was played up big in all the Pentagon press releases, but the region has returned to the resistance.

A senior adviser to McChrystal added, "If Americans [sic] pulled back and started paying attention to this war, it would become even less popular." This demoralized comment underscored the truth that the U.S. population gives no support to the war in Afghanistan and if called upon to make more sacrifices, might well refuse and resist.

Though Hastings' article opened with some of the remarks that made it “go viral” on the Internet, it was otherwise a carefully written and documented piece examining the difficulties of the U.S. position in Afghanistan. Hastings did not question Washington's motives for the occupation or for the Pentagon's aggressive role worldwide.

Hastings concluded, “Whatever the nature of the new plan [for Kandahar], the delay underscores the fundamental flaws of counterinsurgency. After nine years of war, the Taliban simply remains too strongly entrenched for the U.S. military to openly attack. The very people that COIN seeks to win over -- the Afghan people -- do not want us there.”

Trained killers demoralized

Hastings includes praise for McChrystal's work, especially for being unafraid of hard work and discipline, and claims that “McChrystal and his men are in indisputable command of all military aspects of the war.” But his description of the general's gang clashes with this: “The general's staff is a handpicked collection of killers, spies, geniuses, patriots, political operators and outright maniacs. There's a former head of British Special Forces, two Navy Seals, an Afghan Special Forces commando, a lawyer, two fighter pilots and at least two dozen combat veterans and counterinsurgency experts. They jokingly refer to themselves as Team America.…”

This sounds more like McChrystal, based on his record in Iraq of being Petraeus's subordinate, carrying out the “counter-insurgency” policy during the so-called surge in that country.

The article reached the internet June 21. In a few hours it was repeated all over the media, even before getting into print and created an enormous conflict with the administration. Some 36 hours after the article appeared, Obama accepted McChrystal's resignation. By offering no excuse or denial, McChrystal appeared almost relieved to be relieved of his command. His quick resignation was consistent with the demoralized attitude expressed by “Team America” at that dinner. They were losing the war with the forces available and they thought the administration would refuse them the increased forces and time they wanted.

Given the infighting among U.S. officials directing the war; the near collapse of the announced offensive in Kandahar; the announcement by the Netherlands and Poland that their troop withdrawals would proceed; growing war opposition in Germany and Britain; increased deaths among U.S.-NATO forces; the instability of the puppet President Hamid Karzai and the undoubted resistance of the U.S. population to expanding the war, one can see why the general might have wanted to quit rather than be blamed for losing.

Much of the discussion in the corporate media was on civilian-military conflicts, on the problems with the Afghan occupation and on the differing strategies to obtain a U.S. victory. None come close to exposing the central truth that U.S. intervention in Afghanistan is based not on “ending terror” but on expanding U.S. imperialism's geopolitical interests.

Washington first supported groups like al-Qaida in the 1980s against the Soviet troops invited in by a progressive Afghan government. Later it allowed the Pakistan military regime to place the Taliban in power. The U.S. then invaded Afghanistan in 2001 using an alleged “war on terror” as the pretext.

Now the war has gone on longer than the war against Vietnam, with more than 1,000 U.S. troops dead and more coming. The Taliban has gone from being a reactionary and unpopular government to being the leading force in a resistance war of the Afghan people.

While McChrystal's “team” could rightly be described as a gang of hired killers, this doesn't mean that the general's opponents are any less dangerous. Both civilian and military officials in the U.S. are committed to pursuing U.S. imperialist interests. Petraeus himself is a top general and the architect of “counter-insurgency” in Iraq. Eikenberry and Jones are former top generals. Biden, a civilian official, is the author of the strategy of dividing Iraq with ethnic and religious-based militias, a strategy that has brought untold hardships upon millions of ordinary Iraqis. Holbrooke, the “Af-Pak czar,” is a senior State Department official and cold warrior who authored NATO's war of aggression that tore Yugoslavia apart.

Petraeus to all reports he too is committed to the counterinsurgency plan and the continuation of U.S. policy in Afghanistan. In his latest comments, however, he said he would be willing to review the “rules of engagement” McChrystal insisted on. This change would undoubtedly lead to more civilian casualties.

Exposing high cost of war

Most if not all of these officials, civilian and military, would be candidates for charges of war crimes in a world where U.S. military and economic power no longer decided right and wrong.

Like any other U.S. presidency, the current administration is captive of the giant U.S. military machine in running foreign policy, just as it is captive of Wall Street and the big banks regarding economic policy and of the big oil firms regarding the environment. The Pentagon virtually strong-armed the administration into expanding the war last fall when it leaked the counter-insurgency plans to the media before presenting it to the president. One general's firing can't change that balance.

In a time of unprecedented budget cuts of social services and extended unemployment benefits, it is easier for the population, especially the workers and oppressed and youth, to see that a costly war in Afghanistan is both a drain and a crime. That the war's leadership is unraveling opens the door to a potential mass struggle that can make a difference in ending the war in Afghanistan. But it also raises the danger that U.S. imperialism will try to expand the war or perhaps begin a war elsewhere where its air power and strategic weapons will give it an upper hand. The unanswered question is how will the U.S. population react?



In Portuguese/Portugues http://odiario.info


McChrystal despedido por criticar política de guerra dos Estados Unidos

John Catalinotto*


“Tal como qualquer outra presidência americana, a actual administração está cativa da gigantesca máquina militar americana para gerir a política externa, tal como está cativa de Wall Street e dos grandes bancos no que respeita à política económica e das grandes empresas petrolíferas no que se refere ao ambiente. O Pentágono, na prática, coagiu a administração a alargar a guerra no Outono passado quando revelou sub-repticiamente os planos de contra-insurreição aos meios de comunicação antes de os apresentar ao presidente. Não é a demissão de um general que vai alterar este equilíbrio.”

Uma vista de olhos pelo Google News mostra-nos que dezenas de milhares de artigos noticiaram que o presidente Barack Obama exonerou o general Stanley McChrystal e substituiu-o pelo general David Petraeus. Esta exibição de confusão e de desmoralização no seio das chefias militares e civis do imperialismo dos EU proporciona uma oportunidade em cheio para acelerar os esforços para forçar Washington e os seus aliados a recuar e a pôr fim à guerra e à ocupação ilegais do Afeganistão pelos EUA-NATO.

Não há a menor dúvida de que o crescendo da publicidade em torno da guerra no Afeganistão tem suscitado um interesse cada vez maior. O derrame de petróleo da BP e a incapacidade de a economia capitalista gerar empregos continuam na ordem do dia, mas durante uns dias sofreram forte concorrência nos meios de comunicação. O imperialismo dos EUA tem um grave problema no Afeganistão na medida em que a sua táctica actual falhou completamente. Ou a administração Obama reconhece a derrota e se retira do Afeganistão ou vai ter que reforçar a intervenção americana e impor sacrifícios muito maiores à população americana a par de maior sofrimento para os afegãos. Chegou a altura de reforçar a escrita, as palavras e as acções contra esta ocupação colonial injusta.

Então, o que é que aconteceu que levou ao alvoroço dos meios de comunicação na última semana de Junho? No início deste ano, McChrystal, o seu secretário de imprensa e os seus assessores aceitaram que o repórter freelance e crítico de guerra Michael Hastings se juntasse ao seu círculo restrito num jantar em Paris enquanto estavam à espera que abrandassem as cinzas do vulcão islandês para poderem viajar de avião.

Durante esse jantar, os assessores fizeram alguns comentários depreciativos insultando Eikenberry, o embaixador americano no Afeganistão - um antigo general de três estrelas, o vice-presidente Joe Biden e Richard Holbrooke, o representante especial para o Afeganistão e Paquistão. Chamaram «palhaço» a James Jones, antigo general de quatro estrelas e conselheiro da Segurança Nacional. McChrystal também disse que Obama parecia pouco à vontade numa reunião que tinham tido no Outono.

A equipa de McChrystal também proferiu alguns comentários que davam a entender que a estratégia de «contra-insurreição» que tanto McChrystal como Petraeus defendem não está a surtir efeito na ocupação do Afeganistão. O próprio McChrystal referiu-se à reocupação da região de Marja como uma «úlcera sangrenta». Esta região é aquela cuja reconquista supostamente iria inverter a maré da guerra contra os talibãs no início deste ano. Marja foi muito publicitada por todos os comunicados de imprensa do Pentágono, mas a região acabou por voltar para a resistência.

Um conselheiro sénior de McChrystal acrescentou, «Se os americanos [sic] pensassem um bocadinho e começassem a prestar atenção a esta guerra, ela tornar-se-ia ainda menos popular». Este comentário desmoralizado realçava o facto real de que a população dos EUA não apoia a guerra no Afeganistão e se for chamada a fazer mais sacrifícios, pode recusar-se a isso e resistir.

Embora o artigo de Hastings abra com alguns comentários que fizeram com que ele se espalhasse rapidamente na Internet, não deixa de ser uma peça cuidadosamente escrita e documentada que examina as dificuldades da posição dos EUA no Afeganistão. Hastings não põe em causa os motivos de Washington para a ocupação ou para o papel agressivo do Pentágono a nível mundial.

Hastings conclui, «Seja qual for a natureza do novo plano [para Kandahar], o atraso realça as falhas fundamentais da contra-insurreição. Depois de nove anos de guerra, os talibãs continuam entrincheirados de forma tão profunda que os militares americanos não conseguem atacar abertamente. A própria população que o COIN pretende atrair - a população afegã - não nos quer lá».

A desmoralização dos assassinos treinados

Hastings inclui um elogio à acção de McChrystal, especialmente por não recear o trabalho duro e a disciplina, e afirma que “McChrystal e os seus homens dominam inquestionavelmente todos os aspectos militares da guerra”. Mas a sua descrição do grupo do general choca com isso: “A equipa do general é uma colecção cuidadosamente escolhida de assassinos, espiões, talentos, patriotas, operacionais políticos e maníacos a cem por cento. Há um antigo chefe das Forças Especiais Britânicas, dois SEALS [1] da Marinha, um comando das Forças Especiais Afegãs, um jurista, dois pilotos de caças, e pelo menos duas dúzias de veteranos de combate e especialistas da contra-insurreição. Referem-se a si próprios, de brincadeira, como a Equipa América…»

Isto é mais o estilo de McChrystal, atendendo ao seu currículo no Iraque enquanto subordinado de Petraeus, responsável pela política de contra-insurreição durante a chamada ofensiva naquele país.

O artigo apareceu na internet em 21 de Junho. Em poucas horas foi reproduzido por todos os meios de comunicação, ainda antes de chegar à imprensa e criou um tremendo conflito com a administração. Cerca de 36 horas depois de ter aparecido o artigo, Obama aceitou o pedido de demissão de McChrystal. Ao não apresentar qualquer desculpa ou desmentido, McChrystal parecia quase aliviado por se ver livre do comando. O seu rápido pedido de demissão foi consistente com a atitude desmoralizada expressa pela «Equipa América» naquele jantar. Estavam a perder a guerra com as forças disponíveis e achavam que a administração lhes recusaria o reforço de forças e o tempo que pretendiam.

Dada a rivalidade entre os funcionários americanos que dirigem a guerra, o quase colapso da anunciada ofensiva em Kandahar, o anúncio dos holandeses e dos polacos de que iam prosseguir com a retirada das tropas, a crescente oposição à guerra na Alemanha e na Grã-Bretanha, o aumento de mortes no seio das forças EU-NATO, a instabilidade do presidente fantoche Hamid Karzai e a inquestionável resistência da população americana a intensificar a guerra, é fácil perceber porque é que o general pode ter preferido demitir-se rapidamente em vez de ser acusado de uma derrota.

Grande parte da discussão nos meios de comunicação institucionais foi sobre os conflitos civis-militares, sobre os problemas com a ocupação afegã e sobre as estratégias discordantes para obter uma vitória dos EUA. Nenhum deles se referiu nem de longe à verdade central de que a intervenção americana no Afeganistão se baseia não em «acabar com o terrorismo» mas em alargar os interesses geopolíticos do imperialismo dos EUA.

Inicialmente, Washington apoiou grupos como a al-Qaida nos anos 80 contra as tropas soviéticas solicitadas por um governo afegão progressista. A seguir, permitiu que o regime militar paquistanês colocasse os talibãs no poder. Depois os EUA invadiram o Afeganistão em 2001 utilizando a alegada «guerra contra o terrorismo» como pretexto.

Agora a guerra já dura há mais tempo do que a guerra contra o Vietname, com mais de 1.000 efectivos americanos mortos e o que mais há-de vir. Os talibãs deixaram de ser um governo reaccionário e anti-popular para passarem a ser a força principal numa guerra de resistência do povo afegão.

Embora a «equipa» de McChrystal possa ser descrita, e bem, como um grupo de assassinos contratados, isso não significa que os adversários do general sejam menos perigosos. Os funcionários americanos, tanto os civis como os militares, estão apostados em defender os interesses imperialistas dos EUA. O próprio Petraeus é um general de topo e o arquitecto da «contra-insurreição» no Iraque. Eikenberry e Jones são antigos generais de topo. Biden, um funcionário civil, é o autor da estratégia de dividir o Iraque em milícias com base na etnia e na religião, uma estratégia que impôs um sofrimento indescritível a milhões de iraquianos vulgares. Holbrooke, o «czar do Afeganistão-Paquistão,» é um funcionário sénior do Departamento de Estado e um guerreiro insensível que apadrinhou a guerra de agressão da NATO que desmantelou a Jugoslávia.

Petraeus, segundo tudo leva a crer, também está empenhado no plano de contra-insurreição e na continuação da política dos EUA no Afeganistão. Mas, nos seus últimos comentários, disse que estaria disposto a rever as «regras de combate» defendidas por McChrystal. Esta mudança levará sem dúvida a mais baixas civis.

Denúncia do alto preço da guerra

A maioria, se não todos, destes funcionários, civis e militares, seriam candidatos a acusações por crimes de guerra num mundo em que o poder militar e económico dos EUA deixasse de decidir o que é certo ou o que é errado.

Tal como qualquer outra presidência americana, a actual administração está cativa da gigantesca máquina militar americana para gerir a política externa, tal como está cativa de Wall Street e dos grandes bancos no que respeita à política económica e das grandes empresas petrolíferas no que se refere ao ambiente. O Pentágono, na prática, coagiu a administração a alargar a guerra no Outono passado quando revelou sub-repticiamente os planos de contra-insurreição aos meios de comunicação antes de os apresentar ao presidente. Não é a demissão de um general que vai alterar este equilíbrio.

Numa época de cortes orçamentais sem precedentes nos serviços sociais e nos benefícios alargados para o desemprego, é mais fácil que a população, em especial os trabalhadores, os oprimidos e os jovens, percebam que uma guerra dispendiosa no Afeganistão não só é uma sangria como é sobretudo um crime. Que as chefias da guerra estão a escancarar a porta a uma potencial luta de massas que pode fazer a diferença para acabar com a guerra no Afeganistão. Mas também pode fazer surgir o perigo de o imperialismo americano tentar expandir a guerra ou talvez mesmo começar uma guerra noutro sítio qualquer onde o seu poderio aéreo e as suas armas estratégicas lhe dêem vantagem.

A pergunta sem resposta é, como é que a população americana vai reagir?


Nota:

[1] Forças SEAL (United States Navy Sea, Air and Land) são as Forças de Operações Especiais de elite da Marinha dos EU, utilizadas na guerra não convencional, guerra de guerrilha, defesa interna, acção directa, contra-terrorismo, detecção e detenção (rapto) específica de inimigos, assassínio de inimigos específicos, salvamento de reféns e operações especiais de reconhecimento.

* John Catalinotto é amigo e colaborador de odiario.info

Tradução de Margarida Ferreira



In Galician/Gallego terraetempo.com

O artigo apareceu na rede o 21 de xuño e todos os medios de comunicación xa falaban del, antes mesmo de que se chegase a publicar, xerando así un enorme conflito

Un artigo de prensa provoca a destitución do xefe militar dos EUA en Afganistán

Valorar (7)

JOHN CATALINOTTO

Unha ollada ao Google News confirma que xa se informou en decenas de milleiros de artigos e comentarios do despedimento por parte do Presidente Obama do Xeneral Stanley McChrystal, substituído no cargo polo Xeneral David Petraeus. Destapar así o grao de consternación e desánimo que existe dentro da dirección militar e civil do imperialismo dos EUA abre as portas para intensificar os esforzos encamiñados a obrigar Washington e os seus aliados a se retiraren de Afganistán e pór fin así á guerra e a ocupación ilegal do país por parte dos EUA e da OTAN.

O auxe de novas acerca da guerra en Afganistán suscitou un novo interese na cuestión, e aínda estando de plena actualidade o derramo de petróleo por parte de BP e a incapacidade da economía capitalista para crear emprego, durante algúns días estes asuntos tiveron que competir na prensa co tema da guerra. O imperialismo dos EUA afróntase a un problema fundamental en Afganistán, nomeadamente o feito de a súa táctica actual ter fracasado por completo. Á administración Obama non lle quedan máis que dúas opcións: recoñecer a súa derrota e retirarse de Afganistán; ou ben redobrar a intervención norteamericana, impondo un sacrificio aínda maior para a cidadanía dos EUA e inflixindo á poboación afgá máis sufrimento. É xa hora de escribir, de falar e de actuar cada vez máis encontra desta ocupación inxusta e colonial.

Relátanse a continuación brevemente os acontecementos que levaron á bomba mediática da última semana de xuño.

Este mesmo ano, o Xeneral McChrystal, xunto co seu secretario de prensa e un grupo de axudantes suboficiais permitiron que o xornalista independente crítico coa guerra, Michael Hastings, os acompañase nunha cea interna en París mentres esperaban o seu voo, demorado por culpa da irrupción do volcán islandés.

Durante a cea, os suboficiais fixeron algúns comentarios despectivos ao falaren do Embaixador dos EUA en Afganistán, Eikenberry (el mesmo un antigo Tenente-xeneral), así como do Vicepresidente, Joe Biden, e do Enviado especial para Afganistán e Paquistán, Richard Holbrooke, e chamaron 'pallaso' ao Conselleiro de Seguranza Nacional e antigo Xeneral de exército, James Jones. O Xeneral McChrystal tamén dixo que o Presidente Obama se sentira incómodo nunha reunión celebrada na primavera.

O equipo que rodeaba o Xeneral McChrystal tamén fixo comentarios que indicaban que a estratexia de 'contrainsurxencia' pola que avogan os Xenerais McChrystal e Petraeus non se está a mostrar eficaz na ocupación de Afganistán. O propio McChrystal dixo que a reocupación de Marjah era unha "úlcera sangrante", unha rexión cuxa reconquista se supuña que ía marcar un punto de inflexión na guerra en contra dos talibán o pasado verán. En todos os comunicados de prensa do Pentágono recalcábase a importancia da toma de Marjah, que desde aquela xa volveu caer nas mans da resistencia.

Un dos asesores principais de McChrystal engadiu: "Se os americanos [sic.] mirasen con calma e comezasen a prestar maior atención a esta guerra, tornaríase aínda menos popular". Este comentario marcado polo desánimo destacou o feito de que, na realidade, a poboación dos EUA non apoia a guerra en Afganistán e de se lle chegar a pedir máis sacrificios, o máis probábel sería que se opuxese.

A pesar dunhas frases introdutorias que fixeron que se espallase moi rapidamente pola rede, o artigo consistía en liñas xerais nun traballo esmerado e ben documentado que repasaba as dificultades que entraña a postura dos EUA en Afganistán, mais sen chegar a cuestionar os motivos da ocupación por parte de Washington, nin a actitude agresiva que mantén o Pentágono no mundo.

O xornalista rematou dicindo: "Sexa cal for o enfoque do novo plan [para Kandahar], a demora apunta claramente ás eivas básicas da contrainsurxencia. Após nove anos de guerra, os talibán seguen demasiado atrincheirados para que as forzas militares dos EUA poidan atacalos directamente. A mesma xente que a estratexia de contrainsurxencia pretende gañar para a súa causa -o pobo afgán- non quere que fiquemos alí.".

Desmoralización dos asasinos profesionais

O artigo de Hastings admira o labor de McChrystal, sobre todo a súa capacidade de traballo e disciplina, dicindo que: "McChrystal e os seus homes son os que realmente mandan en todos os aspectos da guerra.". Mais esta descrición da banda do Xeneral contrasta con estoutra: "O equipo do Xeneral consiste nun fato de asasinos, espías, xenios, patriotas, operadores políticos seleccionados a dedo e psicópatas sen paliativos. Hai un ex-dirixente do mando das operacións especiais do Reino Unido, dous membros das operacións especiais da armada (SEAL), un comando de operacións especiais de Afganistán, un avogado, dous pilotos de combate, e polo menos unha vintena de combatentes veteranos e expertos en materia de contrainsurxencia. Falan deles mesmos medio en broma como o 'Equipo América'..." Iso xa se parece máis ao McChrystal que se coñece polo seu historial en Iraq onde traballou baixo o mando de Petraeus, encargado de pór en práctica a política de 'contrainsurxencia' durante o reforzo das tropas en 2007.

O artigo apareceu na rede o 21 de xuño e todos os medios de comunicación xa falaban del, antes mesmo de que se chegase a publicar en formato papel, xerando así un enorme conflito co goberno. Unhas 36 horas despois de o artigo se facer público, Obama aceptou a dimisión de McChrystal. Sen pedir desculpas, nin ofrecer ningunha explicación, McChrystal parecía case aliviado ao ser destituído do seu mando, marcada a súa dimisión repentina pola mesma actitude de desánimo que caracterizou a cea do 'Equipo América'. Estaban a perder a guerra coas forzas das que dispuñan e pensaban que o goberno refusaría asignarlles máis tropas e máis tempo como eles querían.

Non sería de estrañar que o Xeneral preferise marchar antes de ser culpado de perder a guerra, fronte ás discrepancias internas que dividían os oficiais estadounidenses que a dirixían, a ofensiva case fallada que se anunciara para Kandahar, o anuncio por parte dos Países Baixos e Polonia de que seguirían adiante coa retirada das súas tropas, a oposición cada vez maior á guerra en Alemaña e no Reino Unido, as baixas cada vez máis numerosas entre as forzas da OTAN e dos EUA, a pouca fiabilidade do Presidente fantoche, Hamid Karzai, e a clara negativa da poboación dos Estados Unidos a intensificar a guerra.

O debate que se deu nos medios de comunicación corporatistas centrouse sobre todo nos conflitos entre as forzas armadas e a poboación civil e nos problemas que atinxían a ocupación de Afganistán e as diferentes estratexias para acadar a vitoria dos EUA. Ningún deles, pola contra, rozaba sequera a verdade fundamental de que a intervención estadounidense en Afganistán non pretende 'erradicar o terrorismo', senón que serve para agrandar o alcance dos intereses xeopolíticos do imperialismo dos EUA.

Se ben nun principio Washington apoiaba grupos como Al-Qaida na súa loita en contra das tropas soviéticas invitadas polo goberno progresista de Afganistán nos anos 80, até permitir que o réxime militar de Paquistán colocase os talibán no poder, máis tarde os EUA invadiron Afganistán en 2001 sob o pretexto da suposta"guerra contra o terrorismo".

Hoxe por hoxe, a guerra xa durou máis tempo que a guerra en contra de Vietnam, con máis de 1.000 baixas nas filas estadounidenses, sen falar das que aínda fican por chegar. Os talibán pasaron de ser un goberno reaccionario e antipopular a se converteren nunha das principais forzas na guerra de resistencia do pobo afgán.

Mentres que se pode describir o 'equipo' do Xeneral McChrystal como unha banda de asasinos a soldo, iso non quer dicir que os seus opositores sexan menos perigosos, pois tanto os oficiais militares como os civís estadounidenses están empeñados en perseguiren os intereses imperialistas dos EUA: o propio Petraeus é un Xeneral de alto rango e foi un dos creadores da estratexia de 'contrainsurxencia' en Iraq; tanto Eikenberry como Jones tamén son antigos xenerais de alto rango; Biden, un oficial civil, foi quen ideou a estratexia de dividir Iraq mediante a creación de milicias étnicas e relixiosas, sementando a miseria para millóns de civís iraquís; e Holbrooke, o 'Tsar de Afganistán-Paquistán', é un oficial de alto rango do Departamento de Estado que participou na Guerra Fría e ideólogo da guerra de agresión da OTAN que esnaquizou Iugoslavia.

Todo indica que Petraeus tamén está comprometido co plan de contrainsurxencia e avoga por seguir adiante coa política estadounidense en Afganistán. No entanto, as súas declaracións máis recentes indican que está disposto a reconsiderar as 'regras de intervención' impostas no seu día por McChrystal. Mais, sen dúbida, estas mudanzas non farían máis do que implicar a morte de civís.

Pór ao descuberto o alto custo que supón a guerra

A maioría destes oficiais civís e militares -por non dicir todos eles- serían susceptíbeis de seren xulgados por crimes de guerra nun mundo onde o poderío militar e económico dos EUA non fose quen decida o que está ben e o que está mal.

Como os gobernos anteriores, a actual presidencia dos EUA está presa da avasaladora maquinaria militar do país no que se refire á política exterior, do mesmo xeito que está presa de Wall Street e da banca no tocante á política económica, e tamén presa das grandes compañías petroleiras nas cuestións ambientais. Na pasada primavera, o Pentágono obrigou o goberno a incrementar a guerra ao filtrar os plans de contrainsurxencia aos medios de comunicación antes de os presentar ao propio Presidente. E o despedimento do Xeneral nada mudará nesta relación de forzas.

Neste clima de recortes orzamentarios sen precedentes nos servizos sociais e nos subsidios de desemprego, resulta máis fácil que a poboación -sobre todo @s traballadore@s, @s oprimido@s e @s moz@s- se decate de que a custosa guerra en Afganistán constitúe un desperdicio e un crime. Así, a confusión que existe na dirección da guerra abre as portas para unha loita de masas que podería inclinar a balanza para pór fin á guerra en Afganistán, mais tamén leva implícito o perigo de o imperialismo estadounidense tentar intensificar a guerra ou mesmo lanzar unha guerra noutro sitio onde estaría nunha situación de superioridade grazas á súa capacidade aérea e ás súas armas estratéxicas. A pregunta que fica por responder é: Como vai reaccionar a poboación dos EUA?

(Tradución de Robert Neal Baxter).

Loading

UPDATED Jul 11, 2010 11:03 AM
International Action Center • Solidarity Center • 147 W. 24th St., FL 2 • New York, NY 10011
Phone 212.633.6646 • E-mail: iacenter@iacenter.org • En Español: iac-cai@iacenter.org