McChrystal's 'resignation' exposes cracks in the imperialist occupation of Afghanistan
In Portuguese
In Gallego (Galician)
By John Catalinotto
A look at Google News shows that tens of thousands of articles have reported
or commented on President Barack Obama's firing of Gen. Stanley McChrystal
and his replacement by Gen. David Petraeus. This exposure of disarray and
demoralization within U.S. imperialism's military and civilian leadership
provides a welcome opportunity to accelerate efforts to force Washington and
its allies to withdraw and end the illegal U.S.-NATO war and occupation of
Afghanistan.
There is little doubt that the surge of publicity about the war in
Afghanistan has awakened more interest in it. The BP oil spill and the failure
of the capitalist economy to generate jobs are still on the front burner, but
for a few days they had competition in the media. U.S. imperialism has a major
problem in Afghanistan in that its current tactics have failed completely.
Either the Obama administration will have to accept defeat and withdraw from
Afghanistan or it will have to redouble the U.S. intervention and impose much
greater sacrifices on the U.S. population along with greater suffering on the
Afghans. It is time to increase writing, speaking and acting against this
unjust, colonial occupation.
Here's what happened that led to the media explosion the last week of
June. Earlier this year, McChrystal, his press secretary and his adjutants
allowed freelance reporter and war critic Michael Hastings join their inner
circle for a dinner in Paris as they were waiting out the Iceland volcano's
ash before they could fly.
During that dinner the adjutants made some snide remarks insulting U.S.
Ambassador to Afghanistan Eikenberry -- himself a former three-star general,
Vice President Joe Biden and Special Representative for Afghanistan and
Pakistan Richard Holbrooke. They called National Security Adviser and former
four-star Gen. James Jones “a clown.” McChrystal also said Obama
seemed uncomfortable at a meeting they had in the fall.
McChrystal's team also let loose with a few comments that indicated the
“counterinsurgency” strategy that both McChrystal and Petraeus
champion is not going well for the occupation in Afghanistan. McChrystal
himself called the reoccupation of the Marja region a "bleeding
ulcer." That was the region whose retaking was supposed to turn the tide
for the war against the Taliban earlier this year. Marja was played up big in
all the Pentagon press releases, but the region has returned to the
resistance.
A senior adviser to McChrystal added, "If Americans [sic] pulled back
and started paying attention to this war, it would become even less
popular." This demoralized comment underscored the truth that the U.S.
population gives no support to the war in Afghanistan and if called upon to
make more sacrifices, might well refuse and resist.
Though Hastings' article opened with some of the remarks that made it
“go viral” on the Internet, it was otherwise a carefully written
and documented piece examining the difficulties of the U.S. position in
Afghanistan. Hastings did not question Washington's motives for the
occupation or for the Pentagon's aggressive role worldwide.
Hastings concluded, “Whatever the nature of the new plan [for
Kandahar], the delay underscores the fundamental flaws of counterinsurgency.
After nine years of war, the Taliban simply remains too strongly entrenched for
the U.S. military to openly attack. The very people that COIN seeks to win over
-- the Afghan people -- do not want us there.”
Trained killers demoralized
Hastings includes praise for McChrystal's work, especially for being
unafraid of hard work and discipline, and claims that “McChrystal and his
men are in indisputable command of all military aspects of the war.” But
his description of the general's gang clashes with this: “The
general's staff is a handpicked collection of killers, spies, geniuses,
patriots, political operators and outright maniacs. There's a former head
of British Special Forces, two Navy Seals, an Afghan Special Forces commando, a
lawyer, two fighter pilots and at least two dozen combat veterans and
counterinsurgency experts. They jokingly refer to themselves as Team
America.…”
This sounds more like McChrystal, based on his record in Iraq of being
Petraeus's subordinate, carrying out the “counter-insurgency”
policy during the so-called surge in that country.
The article reached the internet June 21. In a few hours it was repeated all
over the media, even before getting into print and created an enormous conflict
with the administration. Some 36 hours after the article appeared, Obama
accepted McChrystal's resignation. By offering no excuse or denial,
McChrystal appeared almost relieved to be relieved of his command. His quick
resignation was consistent with the demoralized attitude expressed by
“Team America” at that dinner. They were losing the war with the
forces available and they thought the administration would refuse them the
increased forces and time they wanted.
Given the infighting among U.S. officials directing the war; the near
collapse of the announced offensive in Kandahar; the announcement by the
Netherlands and Poland that their troop withdrawals would proceed; growing war
opposition in Germany and Britain; increased deaths among U.S.-NATO forces; the
instability of the puppet President Hamid Karzai and the undoubted resistance
of the U.S. population to expanding the war, one can see why the general might
have wanted to quit rather than be blamed for losing.
Much of the discussion in the corporate media was on civilian-military
conflicts, on the problems with the Afghan occupation and on the differing
strategies to obtain a U.S. victory. None come close to exposing the central
truth that U.S. intervention in Afghanistan is based not on “ending
terror” but on expanding U.S. imperialism's geopolitical
interests.
Washington first supported groups like al-Qaida in the 1980s against the
Soviet troops invited in by a progressive Afghan government. Later it allowed
the Pakistan military regime to place the Taliban in power. The U.S. then
invaded Afghanistan in 2001 using an alleged “war on terror” as the
pretext.
Now the war has gone on longer than the war against Vietnam, with more than
1,000 U.S. troops dead and more coming. The Taliban has gone from being a
reactionary and unpopular government to being the leading force in a resistance
war of the Afghan people.
While McChrystal's “team” could rightly be described as a
gang of hired killers, this doesn't mean that the general's opponents
are any less dangerous. Both civilian and military officials in the U.S. are
committed to pursuing U.S. imperialist interests. Petraeus himself is a top
general and the architect of “counter-insurgency” in Iraq.
Eikenberry and Jones are former top generals. Biden, a civilian official, is
the author of the strategy of dividing Iraq with ethnic and religious-based
militias, a strategy that has brought untold hardships upon millions of
ordinary Iraqis. Holbrooke, the “Af-Pak czar,” is a senior State
Department official and cold warrior who authored NATO's war of aggression
that tore Yugoslavia apart.
Petraeus to all reports he too is committed to the counterinsurgency plan
and the continuation of U.S. policy in Afghanistan. In his latest comments,
however, he said he would be willing to review the “rules of
engagement” McChrystal insisted on. This change would undoubtedly lead to
more civilian casualties.
Exposing high cost of war
Most if not all of these officials, civilian and military, would be
candidates for charges of war crimes in a world where U.S. military and
economic power no longer decided right and wrong.
Like any other U.S. presidency, the current administration is captive of the
giant U.S. military machine in running foreign policy, just as it is captive of
Wall Street and the big banks regarding economic policy and of the big oil
firms regarding the environment. The Pentagon virtually strong-armed the
administration into expanding the war last fall when it leaked the
counter-insurgency plans to the media before presenting it to the president.
One general's firing can't change that balance.
In a time of unprecedented budget cuts of social services and extended
unemployment benefits, it is easier for the population, especially the workers
and oppressed and youth, to see that a costly war in Afghanistan is both a
drain and a crime. That the war's leadership is unraveling opens the door
to a potential mass struggle that can make a difference in ending the war in
Afghanistan. But it also raises the danger that U.S. imperialism will try to
expand the war or perhaps begin a war elsewhere where its air power and
strategic weapons will give it an upper hand. The unanswered question is how
will the U.S. population react?
In Portuguese/Portugues http://odiario.info
McChrystal despedido por criticar política de guerra dos
Estados Unidos
John Catalinotto*
“Tal como qualquer outra presidência americana, a actual
administração está cativa da gigantesca máquina militar
americana para gerir a política externa, tal como está cativa de Wall
Street e dos grandes bancos no que respeita à política económica
e das grandes empresas petrolíferas no que se refere ao ambiente. O
Pentágono, na prática, coagiu a administração a alargar a
guerra no Outono passado quando revelou sub-repticiamente os planos de
contra-insurreição aos meios de comunicação antes de os
apresentar ao presidente. Não é a demissão de um general que vai
alterar este equilíbrio.”
Uma vista de olhos pelo Google News mostra-nos que dezenas de milhares de
artigos noticiaram que o presidente Barack Obama exonerou o general Stanley
McChrystal e substituiu-o pelo general David Petraeus. Esta exibição
de confusão e de desmoralização no seio das chefias militares e
civis do imperialismo dos EU proporciona uma oportunidade em cheio para
acelerar os esforços para forçar Washington e os seus aliados a
recuar e a pôr fim à guerra e à ocupação ilegais do
Afeganistão pelos EUA-NATO.
Não há a menor dúvida de que o crescendo da publicidade em
torno da guerra no Afeganistão tem suscitado um interesse cada vez maior.
O derrame de petróleo da BP e a incapacidade de a economia capitalista
gerar empregos continuam na ordem do dia, mas durante uns dias sofreram forte
concorrência nos meios de comunicação. O imperialismo dos EUA
tem um grave problema no Afeganistão na medida em que a sua táctica
actual falhou completamente. Ou a administração Obama reconhece a
derrota e se retira do Afeganistão ou vai ter que reforçar a
intervenção americana e impor sacrifícios muito maiores à
população americana a par de maior sofrimento para os afegãos.
Chegou a altura de reforçar a escrita, as palavras e as acções
contra esta ocupação colonial injusta.
Então, o que é que aconteceu que levou ao alvoroço dos meios
de comunicação na última semana de Junho? No início deste
ano, McChrystal, o seu secretário de imprensa e os seus assessores
aceitaram que o repórter freelance e crítico de guerra Michael
Hastings se juntasse ao seu círculo restrito num jantar em Paris enquanto
estavam à espera que abrandassem as cinzas do vulcão islandês
para poderem viajar de avião.
Durante esse jantar, os assessores fizeram alguns comentários
depreciativos insultando Eikenberry, o embaixador americano no Afeganistão
- um antigo general de três estrelas, o vice-presidente Joe Biden e
Richard Holbrooke, o representante especial para o Afeganistão e
Paquistão. Chamaram «palhaço» a James Jones, antigo general
de quatro estrelas e conselheiro da Segurança Nacional. McChrystal
também disse que Obama parecia pouco à vontade numa reunião que
tinham tido no Outono.
A equipa de McChrystal também proferiu alguns comentários que
davam a entender que a estratégia de
«contra-insurreição» que tanto McChrystal como Petraeus
defendem não está a surtir efeito na ocupação do
Afeganistão. O próprio McChrystal referiu-se à
reocupação da região de Marja como uma «úlcera
sangrenta». Esta região é aquela cuja reconquista supostamente
iria inverter a maré da guerra contra os talibãs no início deste
ano. Marja foi muito publicitada por todos os comunicados de imprensa do
Pentágono, mas a região acabou por voltar para a
resistência.
Um conselheiro sénior de McChrystal acrescentou, «Se os americanos
[sic] pensassem um bocadinho e começassem a prestar atenção a
esta guerra, ela tornar-se-ia ainda menos popular». Este comentário
desmoralizado realçava o facto real de que a população dos EUA
não apoia a guerra no Afeganistão e se for chamada a fazer mais
sacrifícios, pode recusar-se a isso e resistir.
Embora o artigo de Hastings abra com alguns comentários que fizeram com
que ele se espalhasse rapidamente na Internet, não deixa de ser uma
peça cuidadosamente escrita e documentada que examina as dificuldades da
posição dos EUA no Afeganistão. Hastings não põe em
causa os motivos de Washington para a ocupação ou para o papel
agressivo do Pentágono a nível mundial.
Hastings conclui, «Seja qual for a natureza do novo plano [para
Kandahar], o atraso realça as falhas fundamentais da
contra-insurreição. Depois de nove anos de guerra, os talibãs
continuam entrincheirados de forma tão profunda que os militares
americanos não conseguem atacar abertamente. A própria
população que o COIN pretende atrair - a população
afegã - não nos quer lá».
A desmoralização dos assassinos treinados
Hastings inclui um elogio à acção de McChrystal,
especialmente por não recear o trabalho duro e a disciplina, e afirma que
“McChrystal e os seus homens dominam inquestionavelmente todos os
aspectos militares da guerra”. Mas a sua descrição do grupo do
general choca com isso: “A equipa do general é uma
colecção cuidadosamente escolhida de assassinos, espiões,
talentos, patriotas, operacionais políticos e maníacos a cem por
cento. Há um antigo chefe das Forças Especiais Britânicas, dois
SEALS [1] da Marinha, um comando das Forças Especiais Afegãs, um
jurista, dois pilotos de caças, e pelo menos duas dúzias de veteranos
de combate e especialistas da contra-insurreição. Referem-se a si
próprios, de brincadeira, como a Equipa América…»
Isto é mais o estilo de McChrystal, atendendo ao seu currículo no
Iraque enquanto subordinado de Petraeus, responsável pela política de
contra-insurreição durante a chamada ofensiva naquele país.
O artigo apareceu na internet em 21 de Junho. Em poucas horas foi
reproduzido por todos os meios de comunicação, ainda antes de chegar
à imprensa e criou um tremendo conflito com a administração.
Cerca de 36 horas depois de ter aparecido o artigo, Obama aceitou o pedido de
demissão de McChrystal. Ao não apresentar qualquer desculpa ou
desmentido, McChrystal parecia quase aliviado por se ver livre do comando. O
seu rápido pedido de demissão foi consistente com a atitude
desmoralizada expressa pela «Equipa América» naquele jantar.
Estavam a perder a guerra com as forças disponíveis e achavam que a
administração lhes recusaria o reforço de forças e o tempo
que pretendiam.
Dada a rivalidade entre os funcionários americanos que dirigem a
guerra, o quase colapso da anunciada ofensiva em Kandahar, o anúncio dos
holandeses e dos polacos de que iam prosseguir com a retirada das tropas, a
crescente oposição à guerra na Alemanha e na Grã-Bretanha,
o aumento de mortes no seio das forças EU-NATO, a instabilidade do
presidente fantoche Hamid Karzai e a inquestionável resistência da
população americana a intensificar a guerra, é fácil
perceber porque é que o general pode ter preferido demitir-se rapidamente
em vez de ser acusado de uma derrota.
Grande parte da discussão nos meios de comunicação
institucionais foi sobre os conflitos civis-militares, sobre os problemas com a
ocupação afegã e sobre as estratégias discordantes para
obter uma vitória dos EUA. Nenhum deles se referiu nem de longe à
verdade central de que a intervenção americana no Afeganistão se
baseia não em «acabar com o terrorismo» mas em alargar os
interesses geopolíticos do imperialismo dos EUA.
Inicialmente, Washington apoiou grupos como a al-Qaida nos anos 80 contra as
tropas soviéticas solicitadas por um governo afegão progressista. A
seguir, permitiu que o regime militar paquistanês colocasse os
talibãs no poder. Depois os EUA invadiram o Afeganistão em 2001
utilizando a alegada «guerra contra o terrorismo» como pretexto.
Agora a guerra já dura há mais tempo do que a guerra contra o
Vietname, com mais de 1.000 efectivos americanos mortos e o que mais há-de
vir. Os talibãs deixaram de ser um governo reaccionário e
anti-popular para passarem a ser a força principal numa guerra de
resistência do povo afegão.
Embora a «equipa» de McChrystal possa ser descrita, e bem, como um
grupo de assassinos contratados, isso não significa que os
adversários do general sejam menos perigosos. Os funcionários
americanos, tanto os civis como os militares, estão apostados em defender
os interesses imperialistas dos EUA. O próprio Petraeus é um general
de topo e o arquitecto da «contra-insurreição» no Iraque.
Eikenberry e Jones são antigos generais de topo. Biden, um
funcionário civil, é o autor da estratégia de dividir o Iraque
em milícias com base na etnia e na religião, uma estratégia que
impôs um sofrimento indescritível a milhões de iraquianos
vulgares. Holbrooke, o «czar do Afeganistão-Paquistão,»
é um funcionário sénior do Departamento de Estado e um guerreiro
insensível que apadrinhou a guerra de agressão da NATO que
desmantelou a Jugoslávia.
Petraeus, segundo tudo leva a crer, também está empenhado no plano
de contra-insurreição e na continuação da política dos
EUA no Afeganistão. Mas, nos seus últimos comentários, disse que
estaria disposto a rever as «regras de combate» defendidas por
McChrystal. Esta mudança levará sem dúvida a mais baixas
civis.
Denúncia do alto preço da guerra
A maioria, se não todos, destes funcionários, civis e militares,
seriam candidatos a acusações por crimes de guerra num mundo em que o
poder militar e económico dos EUA deixasse de decidir o que é certo
ou o que é errado.
Tal como qualquer outra presidência americana, a actual
administração está cativa da gigantesca máquina militar
americana para gerir a política externa, tal como está cativa de Wall
Street e dos grandes bancos no que respeita à política económica
e das grandes empresas petrolíferas no que se refere ao ambiente. O
Pentágono, na prática, coagiu a administração a alargar a
guerra no Outono passado quando revelou sub-repticiamente os planos de
contra-insurreição aos meios de comunicação antes de os
apresentar ao presidente. Não é a demissão de um general que vai
alterar este equilíbrio.
Numa época de cortes orçamentais sem precedentes nos serviços
sociais e nos benefícios alargados para o desemprego, é mais
fácil que a população, em especial os trabalhadores, os
oprimidos e os jovens, percebam que uma guerra dispendiosa no Afeganistão
não só é uma sangria como é sobretudo um crime. Que as
chefias da guerra estão a escancarar a porta a uma potencial luta de
massas que pode fazer a diferença para acabar com a guerra no
Afeganistão. Mas também pode fazer surgir o perigo de o imperialismo
americano tentar expandir a guerra ou talvez mesmo começar uma guerra
noutro sítio qualquer onde o seu poderio aéreo e as suas armas
estratégicas lhe dêem vantagem.
A pergunta sem resposta é, como é que a população
americana vai reagir?
Nota:
[1] Forças SEAL (United States Navy Sea, Air and Land) são as
Forças de Operações Especiais de elite da Marinha dos EU,
utilizadas na guerra não convencional, guerra de guerrilha, defesa
interna, acção directa, contra-terrorismo, detecção e
detenção (rapto) específica de inimigos, assassínio de
inimigos específicos, salvamento de reféns e operações
especiais de reconhecimento.
* John Catalinotto é amigo e colaborador de odiario.info
Tradução de Margarida Ferreira
In Galician/Gallego terraetempo.com
O artigo apareceu na rede o 21 de xuño e todos os medios de
comunicación xa falaban del, antes mesmo de que se chegase a publicar,
xerando así un enorme conflito
Un artigo de prensa provoca a destitución do xefe militar dos
EUA en Afganistán
Valorar (7)
JOHN CATALINOTTO
Unha ollada ao Google News confirma que xa se informou en decenas de
milleiros de artigos e comentarios do despedimento por parte do Presidente
Obama do Xeneral Stanley McChrystal, substituído no cargo polo Xeneral
David Petraeus. Destapar así o grao de consternación e desánimo
que existe dentro da dirección militar e civil do imperialismo dos EUA
abre as portas para intensificar os esforzos encamiñados a obrigar
Washington e os seus aliados a se retiraren de Afganistán e pór fin
así á guerra e a ocupación ilegal do país por parte dos EUA
e da OTAN.
O auxe de novas acerca da guerra en Afganistán suscitou un novo
interese na cuestión, e aínda estando de plena actualidade o derramo
de petróleo por parte de BP e a incapacidade da economía capitalista
para crear emprego, durante algúns días estes asuntos tiveron que
competir na prensa co tema da guerra. O imperialismo dos EUA afróntase a
un problema fundamental en Afganistán, nomeadamente o feito de a súa
táctica actual ter fracasado por completo. Á administración
Obama non lle quedan máis que dúas opcións: recoñecer a
súa derrota e retirarse de Afganistán; ou ben redobrar a
intervención norteamericana, impondo un sacrificio aínda maior para a
cidadanía dos EUA e inflixindo á poboación afgá máis
sufrimento. É xa hora de escribir, de falar e de actuar cada vez máis
encontra desta ocupación inxusta e colonial.
Relátanse a continuación brevemente os acontecementos que levaron
á bomba mediática da última semana de xuño.
Este mesmo ano, o Xeneral McChrystal, xunto co seu secretario de prensa e un
grupo de axudantes suboficiais permitiron que o xornalista independente
crítico coa guerra, Michael Hastings, os acompañase nunha cea interna
en París mentres esperaban o seu voo, demorado por culpa da irrupción
do volcán islandés.
Durante a cea, os suboficiais fixeron algúns comentarios despectivos ao
falaren do Embaixador dos EUA en Afganistán, Eikenberry (el mesmo un
antigo Tenente-xeneral), así como do Vicepresidente, Joe Biden, e do
Enviado especial para Afganistán e Paquistán, Richard Holbrooke, e
chamaron 'pallaso' ao Conselleiro de Seguranza Nacional e antigo
Xeneral de exército, James Jones. O Xeneral McChrystal tamén dixo que
o Presidente Obama se sentira incómodo nunha reunión celebrada na
primavera.
O equipo que rodeaba o Xeneral McChrystal tamén fixo comentarios que
indicaban que a estratexia de 'contrainsurxencia' pola que avogan os
Xenerais McChrystal e Petraeus non se está a mostrar eficaz na
ocupación de Afganistán. O propio McChrystal dixo que a
reocupación de Marjah era unha "úlcera sangrante", unha
rexión cuxa reconquista se supuña que ía marcar un punto de
inflexión na guerra en contra dos talibán o pasado verán. En
todos os comunicados de prensa do Pentágono recalcábase a importancia
da toma de Marjah, que desde aquela xa volveu caer nas mans da resistencia.
Un dos asesores principais de McChrystal engadiu: "Se os americanos
[sic.] mirasen con calma e comezasen a prestar maior atención a esta
guerra, tornaríase aínda menos popular". Este comentario marcado
polo desánimo destacou o feito de que, na realidade, a poboación dos
EUA non apoia a guerra en Afganistán e de se lle chegar a pedir máis
sacrificios, o máis probábel sería que se opuxese.
A pesar dunhas frases introdutorias que fixeron que se espallase moi
rapidamente pola rede, o artigo consistía en liñas xerais nun
traballo esmerado e ben documentado que repasaba as dificultades que
entraña a postura dos EUA en Afganistán, mais sen chegar a cuestionar
os motivos da ocupación por parte de Washington, nin a actitude agresiva
que mantén o Pentágono no mundo.
O xornalista rematou dicindo: "Sexa cal for o enfoque do novo plan
[para Kandahar], a demora apunta claramente ás eivas básicas da
contrainsurxencia. Após nove anos de guerra, os talibán seguen
demasiado atrincheirados para que as forzas militares dos EUA poidan atacalos
directamente. A mesma xente que a estratexia de contrainsurxencia pretende
gañar para a súa causa -o pobo afgán- non quere que fiquemos
alí.".
Desmoralización dos asasinos profesionais
O artigo de Hastings admira o labor de McChrystal, sobre todo a súa
capacidade de traballo e disciplina, dicindo que: "McChrystal e os seus
homes son os que realmente mandan en todos os aspectos da guerra.". Mais
esta descrición da banda do Xeneral contrasta con estoutra: "O equipo
do Xeneral consiste nun fato de asasinos, espías, xenios, patriotas,
operadores políticos seleccionados a dedo e psicópatas sen
paliativos. Hai un ex-dirixente do mando das operacións especiais do Reino
Unido, dous membros das operacións especiais da armada (SEAL), un comando
de operacións especiais de Afganistán, un avogado, dous pilotos de
combate, e polo menos unha vintena de combatentes veteranos e expertos en
materia de contrainsurxencia. Falan deles mesmos medio en broma como o
'Equipo América'..." Iso xa se parece máis ao McChrystal
que se coñece polo seu historial en Iraq onde traballou baixo o mando de
Petraeus, encargado de pór en práctica a política de
'contrainsurxencia' durante o reforzo das tropas en 2007.
O artigo apareceu na rede o 21 de xuño e todos os medios de
comunicación xa falaban del, antes mesmo de que se chegase a publicar en
formato papel, xerando así un enorme conflito co goberno. Unhas 36 horas
despois de o artigo se facer público, Obama aceptou a dimisión de
McChrystal. Sen pedir desculpas, nin ofrecer ningunha explicación,
McChrystal parecía case aliviado ao ser destituído do seu mando,
marcada a súa dimisión repentina pola mesma actitude de desánimo
que caracterizou a cea do 'Equipo América'. Estaban a perder a
guerra coas forzas das que dispuñan e pensaban que o goberno
refusaría asignarlles máis tropas e máis tempo como eles
querían.
Non sería de estrañar que o Xeneral preferise marchar antes de ser
culpado de perder a guerra, fronte ás discrepancias internas que
dividían os oficiais estadounidenses que a dirixían, a ofensiva case
fallada que se anunciara para Kandahar, o anuncio por parte dos Países
Baixos e Polonia de que seguirían adiante coa retirada das súas
tropas, a oposición cada vez maior á guerra en Alemaña e no
Reino Unido, as baixas cada vez máis numerosas entre as forzas da OTAN e
dos EUA, a pouca fiabilidade do Presidente fantoche, Hamid Karzai, e a clara
negativa da poboación dos Estados Unidos a intensificar a guerra.
O debate que se deu nos medios de comunicación corporatistas centrouse
sobre todo nos conflitos entre as forzas armadas e a poboación civil e nos
problemas que atinxían a ocupación de Afganistán e as diferentes
estratexias para acadar a vitoria dos EUA. Ningún deles, pola contra,
rozaba sequera a verdade fundamental de que a intervención estadounidense
en Afganistán non pretende 'erradicar o terrorismo', senón
que serve para agrandar o alcance dos intereses xeopolíticos do
imperialismo dos EUA.
Se ben nun principio Washington apoiaba grupos como Al-Qaida na súa
loita en contra das tropas soviéticas invitadas polo goberno progresista
de Afganistán nos anos 80, até permitir que o réxime militar de
Paquistán colocase os talibán no poder, máis tarde os EUA
invadiron Afganistán en 2001 sob o pretexto da suposta"guerra contra
o terrorismo".
Hoxe por hoxe, a guerra xa durou máis tempo que a guerra en contra de
Vietnam, con máis de 1.000 baixas nas filas estadounidenses, sen falar das
que aínda fican por chegar. Os talibán pasaron de ser un goberno
reaccionario e antipopular a se converteren nunha das principais forzas na
guerra de resistencia do pobo afgán.
Mentres que se pode describir o 'equipo' do Xeneral McChrystal como
unha banda de asasinos a soldo, iso non quer dicir que os seus opositores sexan
menos perigosos, pois tanto os oficiais militares como os civís
estadounidenses están empeñados en perseguiren os intereses
imperialistas dos EUA: o propio Petraeus é un Xeneral de alto rango e foi
un dos creadores da estratexia de 'contrainsurxencia' en Iraq; tanto
Eikenberry como Jones tamén son antigos xenerais de alto rango; Biden, un
oficial civil, foi quen ideou a estratexia de dividir Iraq mediante a
creación de milicias étnicas e relixiosas, sementando a miseria para
millóns de civís iraquís; e Holbrooke, o 'Tsar de
Afganistán-Paquistán', é un oficial de alto rango do
Departamento de Estado que participou na Guerra Fría e ideólogo da
guerra de agresión da OTAN que esnaquizou Iugoslavia.
Todo indica que Petraeus tamén está comprometido co plan de
contrainsurxencia e avoga por seguir adiante coa política estadounidense
en Afganistán. No entanto, as súas declaracións máis
recentes indican que está disposto a reconsiderar as 'regras de
intervención' impostas no seu día por McChrystal. Mais, sen
dúbida, estas mudanzas non farían máis do que implicar a morte
de civís.
Pór ao descuberto o alto custo que supón a guerra
A maioría destes oficiais civís e militares -por non dicir todos
eles- serían susceptíbeis de seren xulgados por crimes de guerra nun
mundo onde o poderío militar e económico dos EUA non fose quen decida
o que está ben e o que está mal.
Como os gobernos anteriores, a actual presidencia dos EUA está presa da
avasaladora maquinaria militar do país no que se refire á
política exterior, do mesmo xeito que está presa de Wall Street e da
banca no tocante á política económica, e tamén presa das
grandes compañías petroleiras nas cuestións ambientais. Na
pasada primavera, o Pentágono obrigou o goberno a incrementar a guerra ao
filtrar os plans de contrainsurxencia aos medios de comunicación antes de
os presentar ao propio Presidente. E o despedimento do Xeneral nada mudará
nesta relación de forzas.
Neste clima de recortes orzamentarios sen precedentes nos servizos sociais e
nos subsidios de desemprego, resulta máis fácil que a poboación
-sobre todo @s traballadore@s, @s oprimido@s e @s moz@s- se decate de que a
custosa guerra en Afganistán constitúe un desperdicio e un crime.
Así, a confusión que existe na dirección da guerra abre as
portas para unha loita de masas que podería inclinar a balanza para
pór fin á guerra en Afganistán, mais tamén leva
implícito o perigo de o imperialismo estadounidense tentar intensificar a
guerra ou mesmo lanzar unha guerra noutro sitio onde estaría nunha
situación de superioridade grazas á súa capacidade aérea e
ás súas armas estratéxicas. A pregunta que fica por responder
é: Como vai reaccionar a poboación dos EUA?
(Tradución de Robert Neal
Baxter).